29.10.2012

 

Dwóch śmiałków Tomasz Ścieszka - pracownik ZG Sobieski i członek klubu KW Bielsko-Biała oraz Krzysztof Talik, Speleoklub Bielsko-Biała wybrali sięw podróż życia w Alpy Walijskie. Oto ich relacja:

Plan akcji w Alpach Walijskich tlił się w głowie na tyle długo, że doczekał się swojej realizacji.  Droga przez Czechy, Austrię do Włoch mija szybko. Po czternastu godzinach jazdy meldujemy się w Valtournenche w urokliwym miasteczku leżącym w Dolinie Aosty na wysokości 1600m n.p.m. Biwakujemy na Campingu Glair, gdzie rozbijamy namiot i odpoczywamy do końca dnia po dość męczącej podróży. 

Kolejnego dnia obładowani bagażem na trzy kolejne dni podjeżdżamy do Breuil Cervinia, gdzie pakujemy tyłki w kolej liniową. Przez Plan Maison wyjeżdżamy na Testa Grigia  (3480m), gdzie roztacza się piękny widok na Plateau Rosa. Najpierw idziemy przez lodowiec wzdłuż tras narciarskich, a następnie przechodzimy przez krótki tunel. Zaraz po tym wychodzimy na Breithornplateau skąd już widać nasz pierwszy cel: Breithorna. Wiążemy się liną i podchodzimy na przełęcz Breithornpass, gdzie zostawiamy nasze bagaże i „na lekko” ruszamy w stronę wyznaczonego celu. 

Na szczyt podchodzimy coraz bardziej stromym południowo-zachodnim zboczem. Na górze najpierw trzymamy się lewej strony, a następnie coraz szerszym grzbietem docieramy na zachodni i zarazem najwyższy wierzchołek Breithornu na wysokość 4164m. Kilka zdjęć i schodzimy, gdyż czeka nas jeszcze dzisiaj kawał drogi.

Z przełęczy Breithornpass (3824m) kierujemy się na wschód przez poprzetykany licznymi szczelinami lodowiec Vera. Podczas drogi rozglądamy się za Bivakiem Rossi e Volante (3700m). W końcu stajemy przed skalną wysepką, wzrok ucieka ku górze – jest. Oboje jesteśmy zdziwieni drogą do biwaku, która nie jest taka oczywista i na pierwszy rzut oka okazuje się niebanalna. Na biwak docieramy o godzinie 18, zaczynamy gotować i odpoczywamy.

Z samego rana wyruszamy w stronę przełęczy Zwillingsjoch (3845m). Na dzień dzisiejszy wyznaczamy sobie za cel dwóch bliźniaków: Pollux (4092m) i Castor (4228m).

Na pierwszy ogień idzie Castor ze względu na to, iż strome południowo-zachodnie zbocze tej góry jest często zagrożone lawinami w godzinach popołudniowych. Z przełęczy najpierw lewą częścią ściany, zygzakami podchodzimy w stronę szczytu Nachylenie zbocza dochodzi tutaj do 55st., a całość drogi wyceniana jest na PD. Po wejściu na grań kierujemy się w stronę wierzchołka. Na szczycie wzmaga się wiatr.

Po zejściu na przełęcz kierujemy się w stronę południowo-zachodniej ostrogi Polluxa skąd startuje droga na grań. W międzyczasie zauważamy, kłębiące się czarne chmury. Mimo to wchodzimy na grań i ciśniemy do góry. W połowie grani zaczyna się robić nieciekawie. Pogoda nagle zaczyna płatać figle, a nadciągające chmury nie wróżą nic dobrego. Postanawiamy schodzić i wracać na biwak.Na biwaku analizujemy pogodę na najbliższe dni. Kolejny dzień ma być kiepski (zapowiadane opady deszczu i śniegu), następny dzień ładny, a kolejne popołudnia z opadami śniegu. Tak więc, kolejnego dnia 16.08 decydujemy się na zejście na Camping Glair. Mimo ogólnego zmęczenia decydujemy się kolejnego dnia na wyjście w stronę schronu Carrel.Startujemy rano o godzienie 6 z parkingu w Cervini i kierujemy się w stronę schroniska Duca di Abruzzi (2802m). Pogoda dopisuje, jest słonecznie. Podejście, choć wygodną ścieżką, jest męczące.
            Następnie ścieżką przez system żlebów, skalnych stopni, piargów i żeber docieramy pod kopułę szczytową Testa de Leone. Cała droga jest bardzo krucha, a końcówka zagrożona spadającymi kamieniami. Następnie trawersujemy turnię szeroką na długość buta, bardzo kruchą ścieżką, Ekspozycja i kruchość terenu robią tutaj wrażenie.

Docieramy na przełęcz Leone (3580m). Tutaj ubieramy uprzęże i wiążemy się liną. Zaczyna się tłok. Jesteśmy zaskoczeni ilością ludzi na grani. Stromymi piargami docieramy do pierwszych pionowych progów skalnych oraz płyt (II-III). Kolejne z nich ubezpieczone są stałymi linami, które nie zawsze biegną z linią logicznego wejścia. Jedni schodzą, inni wyprzedzają. Po dojściu do schroniska Carrel (3829m) miałem już serdecznie dosyć. Ilość ludzi w schronisku również mnie zaskoczyła. Całość może liczyła z 50-60 osób.

Uwzględniając jutrzejsze prognozy pogody (od godziny 12 opady śniegu), ilość ludzi oraz kruchość terenu zaczynam rozważać możliwość odwrotu. Siedząc na zewnątrz, obserwuję zespół pokonujący pierwszy wyciąg w stronę Grande Tour. Nagle prowadzący zrzuca z przewieszonego fragmentu ściany kamień wielkości sporego telewizora. Wszyscy obserwatorzy zamarli w milczeniu. Na szczęście nikomu nic się nie stało. Mam dość, rezygnuję z jutrzejszego wyjścia w stronę szczytu. Odmiennego zdania jest Tomek, co nie sprzyja porozumieniu i znacznie poróżnia nasze stanowiska. 

Przypadkowo kilkakrotnie zrzucamy kamienie z kruchych odcinków ściany. Na szczęście ruch w dół jest znikomy. Kolejne metry pokonujemy osuwającym się piargiem. Następnie wspomniany wyżej ciekawy fragment trawersu, kolejne piargi, żebra, kilkumetrowe skalne stopnie i kominy. Cały czas schodzimy w milczeniu. W głowie kłębią mi się myśli słuszności podjętej decyzji. Do Cervini docieramy po 4 godzinach. Wykluczając możliwość ponownej próby ataku jeszcze tego samego dnia po zasłużonym odpoczynku wyruszamy w stronę Polski.

             Podsumowując, uważam, iż pomimo nie osiągnięcia celu głównego wyjazd był bardzo udany. Zostały osiągnięte cele pośrednie w postaci wejścia na Breithorn (4164m) i Castor (4228m). Oczywiście zabrakło przysłowiowej kropki nad „i”, czyli zdobycia Matternhornu, jednakże akcja ta zaowocowała w doświadczenie, które niewątpliwie zostanie wykorzystane w kolejnych akcjach w Alpach Walijskich.

 

                                                                                                                                                                Tomasz Ścieszka i Krzysztof Talik

Załącznik Rozmiar
Matternhorn 1.jpg 36.09 KB
Matternhorn 2.jpg 22.2 KB
breithorn flaga.jpg 771.8 KB
DSC_0098-02.jpg 257.92 KB
pano5.jpg 89.68 KB
S7300905.JPG 168.11 KB
castor flaga1.jpg 271.07 KB